سرای حلمی

بر سر مُلک، کنون نام خدا می‌تازد

بنگر ای دیده چه‌سان نور و نوا می‌تازد

رمز شب گوی و بتاز ای شه شیطان‌افکن

سالک راه! ببین مَه ز کجا می‌تازد

حکم دیوان فلک بر سر خُم می‌خوانند:

لشکر حق به سر قوم کذا می‌تازد

دیدی ای شیخ که هر دم خر شیطان راندی

در سحرگه به سویت باد جزا می‌تازد؟ 

هر که را خیر کند خیر خدا می‌آید

هر که را شر فکند شرّ خودآ می‌تازد

باد نوروز وزان است، سخن کوته کن

حلمیا جام بگیران که هما می‌تازد

حال، این دفتر به آخر شد.

در خاموشی، برگ‌های جوانی رفت

و به پنهانی 

به انجام رسید

آنچه سترگ بود. 

حال، 

زنان، زنانگی کنند

و مردان، مردانگی

و روح

از دریچه‌های آزاد 

به خانه بازگردد. 

حلمی - کتاب روشنا