سرای حلمی

رمزی و کلیدی به در و منزل ماست _*_‌ بر هر که بخواند این خط راز، سلام

مثنوی راه عشق، راه خلّاقی

عشق ره خدمت و خلّاقی است
خدمت خلّاق ره باقی است


کس نتواند که به تقلید عشق
راه برد روح به تأیید عشق


روح یکی ذرّه‌ی قائم به ذات
روح سر هستی و اصل حیات


این که بگویند برو خود شناس
خودْ خود روح است ورای حواس


چون تو به خود کشف شوی در نهان
ذرّه‌ی خلّاق شوی در بیان


حق بکند کار خود از دست تو
حق بشود مست خود از مست تو


بین تو و حق نه دگر پرده‌ایست
کار حق و کار تو هر دو یکیست


عاقبت از ذکر لب و قیل و قال
ذرّه‌ی خلّاق شوی بی‌مثال


تو شبح توست برو خود بجو
خود تو بجو در ره حق کو به کو


چون که چو خود خاصه بیاید به دست
آنکْ حق و صحبت حق بی‌شکست


خود چو بیاید دگرت بی‌خودی
زان حقی و نفست هدهدی


ورنه تو و این ره تقلیدی‌ات
از ره حق آنچه که نشنیدی‌ات


در ره حق بر سر خود خیمه کن
هر چه ز من ریخت سرت قیمه کن


تا بشوی ذرّه‌ی پاک خدا
عشق ز دستان تو پرّد هوا


عشق شود شغل تو بی‌منّتی
بانگ زند حق که تو بی‌قیمتی


حلمی

مثنوی راه عشق، راه خلّاقی | حلمی

موسیقی: Philip Glass - Metamorphosis

«مثنوی راه آزادی»

ما به خاموشی زبان بگشوده‌ایم
تو مپنداری دمی آسوده‌ایم


فقر ما از ثروت شاهان سر است
عقل خاصان عشق را فرمانبر است


عشق گوید تو بزی یعنی بمیر
عشق گوید رو به بالا، افت زیر


رمز عاشق درنیابد جان خام
آزمونها سخت و هر سو هست دام


عشق گر خوش داردت اشک و غمان
تو مزن آن خنده‌های احمقان


عشق با شادی و غم بیگانه است
او شعف خواهد که آن دردانه است


چیست این خواب و کسادی ای رفیق؟
پس شعف می‌جو نه شادی ای رفیق


چون شعف از جان به خود جوشنده است
شادی و غم لیک دنیابنده است


شادی و غم را بزن بر چوب خشک
آتشش می‌زن که زارد بوی مشک 


عقل گر گوید بگو انکار عشق
عقل را برپای کن بر دار عشق


دام چپ یک سو و هم یک دامْ راست
هر دو را کوتاه گویم: بر هواست


طفل دنیا هر دو پستان را مکید
زهر خورد و زار گشت و زخم دید


تا نهایت آن که پخت از این دویی
سرکشید آن سوی بام بی‌سویی


علم را جویید و ترسش چیره شد
دین بپویید و جهانش تیره شد


فلسفی شد تا بجوید چاره‌ها
چاره‌ها، بیچاره‌ها، خمپاره‌ها


خیر و شر را هر زمان یک رو گرفت
هر زمان او جانب یک سو گرفت


یک زمان خیری بُد و شر می‌ستود
یک زمان شر بود و خیری می‌نمود


عاقبت خود را نمود این طفل زار
در ره خودکامگان عقل پار


در چنین زاریدنی از خیر و شر
عاقبت جان‌سوخته گیرد خبر


عاقبت راهی شود در سوی راه
زائر دل خوانده گردد سوی ماه


از مکان پرّان به سوی لامکان
بشنود از گوش پنهان این اذان:


اندرون آ، حال وقت دیگر است
آن سری بودی و نوبت این سر است


*


این سخن از نای پاک نیستی 
چون شنیدی عزم کن خود کیستی


راه آزادی بجو از خوابها
از نهیب کهنه‌ی محرابها


راه جانان جوی و هم جان وقف کن
در رهش جان را شتابان وقف کن


حلمی

مثنوی | راه آزادی | راه جانان | حلمی

«مثنوی دین‌فروشان»

دین‌فروشان یک زمان صوفی شدند
یک زمان روی دگر کوفی شدند


این دکان و آن دکان هر دو یکی‌ست
خشکی فکر و زبان هر دو یکی‌ست


هر دوشان را قبله سوی مشتریست
هر دوشان را قبله‌ی خیر و شریست


حرف بازار و فروش است ای عزیز
این یکی با لطف و آن یک با ستیز


حرف حق بازار خلق‌الله نیست
در حریم شه به اینها راه نیست


صوفی و کوفی دوشان را یک ببین
جنگ بازار است و کالا چیست؟ دین


آن یکی آوازه‌جوی خوش‌زبان
این یکی زاریده‌ی فتوی‌پران


هر دوشان را کوری و جهل و ریا
بردگان این من دارالهوا 


راستی چون بنگری هر دو چپ‌اند
لقمه‌ی هم را ز هم هی می‌قپند


دم‌زنان از خلق و بی‌حق هر سویی
یا به الله‌الله و یا هوهویی


بشنو از شوریده‌ای این مختصر
سوی حق آزاد شو زین هر دو خر


حلمی

مثنوی دین‌فروشان | حلمی

ای تو را خوش یافتن نایافتن | مثنوی

ای تو را خوش یافتن نایافتن
خاطرت با زلف پنهان بافتن


تو مرو از دل مرو از خوابها
تو مرو از منظر بی‌تابها


خوش نشین بر طاقهای روح‌وش
در دل بی‌خوابهای نوح‌وش


تو درون منزلی صد سالها
ما برون از منزلیم از قالها


ما درون گشتیم و دنیا هیچ شد
نزد ما دیروز و فردا هیچ شد


منزل حال آمدیم از گورها
مرده بودیم و کنون در سورها


سال و ماه و روز و ساعت پوک شد
عقل پروایی بتی مفلوک شد


قبله‌ی ما خاک بود و حال دل
خانه‌ی ما مسجد و امسال دل


آنچه در کوی کلیسا کال بود
در تو یابیدیم و روح حال بود


ادّعای هندوان بشنید دل
حق ولی در نزد تو یابید دل


ای رها از غربها و شرقها
در میان ای شاه رعد و برقها


تو بمان با دل که دل از توست پاک
از تو این حرف و سخن خاموشناک


حلمی

ای تو را خوش یافتن نایافتن |‌ مثنوی حلمی

ای دل خوندیده جان‌افراز شو | مثنوی

ای دل خوندیده جان‌افراز شو
روح عریانی، حجاب‌انداز شو


خلق اوهامی به قعر چاه بین
مردم بیراه را خودخواه بین


مردم حق را بگو بیدار باش
هر زمان آماده‌ی پیکار باش


غفلت و جهل است هر سو، تیز کن
این بهار کبر را پائیز کن 


خامشان شاهد معراج‌وش!
بر شوید ای رهروان کاج‌وش


کو به کو این قاره نورانی کنید
این ره شب را چراغانی کنید


سالکان راه بی روی و ریا!
بر شوید ای پاسبانان خدا


ظلمت کوران اگر برجاست این
چون تو بنشستی ز دل، برخاست این


تو بخیز ای دل که از برخاستن
شعله پرسو می‌شود از کاستن


تو بخیز از خویش و از حق نور ده
آتشی بر هیزم مغرور ده


صلح خواهی جنگ‌ها بی‌باک رو
در پی حق رزم‌های پاک رو


شاهدند آنان که با دل خاستند
از میان شعله کامل خاستند


شاهدند آنان که بی‌دل تاختند
بهر خود از شعله دوزخ ساختند


بی‌دلان را این وحوش کور بین
تو برو با دل خروش نور بین


حلمی

ای دل خوندیده جان‌افراز شو | مثنوی | حلمی

موسیقی:‌ Balmorhea - Remembrance

گفت عاقل نان ز آزادی به است | مثنوی

گفت عاقل نان ز آزادی به است
گندم اندوه از شادی به است


بهر بوفان ظلمت شب نعمت است
در خرابی بهرشان صد شوکت است


خلق پندارد که عاقل فکر اوست
خلق با عقل است و این عقلش عدوست


عشق گوید خلق! آزادی بجو
ای گرسنه رشته‌ی شادی بجو


نان رود از کف چو آزادی رود
غم بیاید نان برد شادی رود 


این فکوران بنده‌ی نام‌اند و کام
دلقکان عقل در کوی ظلام


بی‌خردمردان کاهل هر سویند
هر که مستی را دهانش می‌بویند


هر چه بدبختی ز عقل ناقص است
ظلمت عالم ز عقل ناکس است


هر حجابی را که بر سر کرد عقل
خلقتی را ساده منتر کرد عقل


ای خلایق عقل را سنگش زنید
کاسه‌ی پوکِ سر آونگش زنید


تخت و تاجش بر سرش ویران کنید
این شه عریانه را عریان کنید


این خران خاک آزادی‌ستیز
این شرورعقلان آبادی‌ستیز


این زبان‌بازان خوار بی‌سخن
خلق‌خواران، سایه‌بازان کهن


یک تن و در هر دو هیکل چپّ و راست
یک تن‌اند و یک لجن بی کمّ و کاست


گفت عاشق حرف حق: شادی بجو
نان بخواهی هم تو آزادی بجو

حلمی

مثنوی آزادی | حلمی

موسیقی:‌ Adrian von Ziegler - Prophecy

مثنوی آتش

چه باشد زهد جز ایمان‌فروشی؟ 
به جای جانسپاری جان‌فروشی


به صحن دیده‌ها افتی و خیزی
نه با نفس ریایی می‌ستیزی


خوشا ای روسپی تن می‌فروشی
نه چون زاهد برهمن می‌فروشی


تو را این بندگی در صحن خلق است
که نان و خانمانت رهن خلق است


تو نه حق بهر حق گم می‌پرستی 
تو ای پوسیده مردم می‌پرستی


سر سجاده‌های خودنمایی
به کوی خلق حیران هوایی


تو را در بند خود ابلیس دارد
چو تو بس بنده دامن‌خیس دارد


مجیز عقل گفتی مرد ترسان
که عقلت دست گیرد کوی رحمان


ولیکن عقل بردت کوی شیطان
و شیطان گفت ایشان را بسوزان


بسوز ای روسپی خودنمایی
که آتش داد پیغام رهایی


بسوز ای خفته روزی سر برآری
بسوزی تا بدانی چیست یاری


حلمی

مثنوی آتش | حلمی

موسیقی: تانیا صالح - طریق الحب

مثنوی «اندرز ماه»

مثنوی «اندرز ماه» | اشعار حلمی

پیر خوشان آمد و اندرز داد
جان به می روح‌‌پزان ورز داد

گفت بنوشید و برقصید خوش
عشق بریزید و بورزید خوش

غم مکند راه به دلها زند
دل مکند از ره می جا زند

غم چو رسد گردن او بشکنید
کلّه‌ی پر دغدغه‌اش بکّنید

ذکر شعف بر لب و ساغر به دست
فارغ از این عالم آهن‌پرست

فارغ از این مردم کبر و نما
فارغ از آسایش جمع هوا 

ای مَلِکان روحِ هنر پرورید
گوهر پنهانِ سحر پرورید

فرد شوید از همگان وا شوید
نیک عرق‌ریز زوایا شوید 

خانقهی! آن طرفی راه نیست
تکیه‌نشین! ماه لب چاه نیست

صوفی از آن راه به صحرا نشست
کوفی از آن شیوه‌ی پروا نشست

پیله‌ی پندار همه بدّرید
در سر و پر یکسره آتش زنید

باور و شک هر دو ز راه دق است
هر که یقین کرد به حق عاشق است

هر که به تسلیم دمادم پرید 
صحبت پیمانه دمادم شنید

عهد خوشان را به دمی نگسلید
هر چه که هست از عمل عشق دید

حکم نهان را همه انجام داد
مزد نبستاند و فقط کام داد

او به ره خاشع سلطانی است
خادم بی‌منّت جانانی است

ای دمران راه میان است و بس
بی‌خبران خانه به جان است و بس

قبله یکی آن به درون دل است
قبله کجا قبله‌ی آب و گل است

نامه‌ی یاری که به هر ماهْ خوش
شاهِ برون هست و درون شاهْ خوش 

هم به درون هم به برون ره برید
تا به نهایت نظر شه برید

گفت و سخن را به قوافل رساند
کشتی رقصنده به ساحل رساند

رفت و سخن را به سر جان زدم
آمدم و باده‌ی پیمان زدم

حلمی

عشق بیامد..

عشق بیامد.. | مثنوی | تک بیت | حلمی

مثنوی‌های حلمی را می‌توانید در اینجا بخوانید.

مثنوی «عشق بیامد»

عقل برو، زوزه مکش، خاک شو
یا که حجاب افکن و چالاک شو


گرچه که چالاکی تو مردن است
یا غم در وقت و قضا خوردن است


تو ملخ جزء‌خوراکی و بس
بنده‌ی بی‌جیره‌ی خاکی و بس


عام ز دست تو به بند و عزا
خاص به اندیشه‌ی تو مبتلا


در سر ابلیس چه پیچیده‌ای
نور ندیده‌ای و نخندیده‌ای 


دیو ظلامی، تو سرشتت بد است
زاده‌ی زندانی و مامت دد است


عشق چو آمد تو دگر پا بچین
دست ادب گیر و به کنجی نشین


طفل شرارت‌زده‌ی بی‌هوا!
عشق چو آمد دگرت نیست جا


عشق بیامد که به رقص آورد
ظلمت صد قرن به یکجا برد


نور دهد، صوت دهد، سورها
تیغ زند گردن صد ادّعا


عشق بیامد تو به قربان عشق
حکم کند مرگ تو دیوان عشق


عشق بیامد دم دیگر مزن
سلطنت عشق ندارد سخن


عشق نوازنده‌ی بی‌منّتی‌ست
قاتل صد دوزخی و جنّتی‌ست


عشق بیامد همه برپا شوید
بال گشایید و به بالا شوید


حلمی

مثنوی عشق بیامد |‌ حلمی

همراه شو

موسیقی: آندره ریو - رُز 

مثنوی سکوت و حرکت

ای دوست تو این پند گوهربار شنو
از یار شنیده ام، تو از یار شنو


سرّت به معلّمان خودخوانده مگو
با وصل‌فروشان ز ره‌ مانده مگو


بی‌تاب مشو، حرف نهان جار مزن
با هیچ کسی دم از دم یار مزن


بی‌عذر برو کلام استاد بخوان
هر نامه که هر ماه تو را داد بخوان


هر پرسش اگر هست به آن ماه نویس
با خون دل و خامه‌ی پرآه نویس


گر حکم کند سوی خط یار شتاب
هر جا بدهد اذن پی کار شتاب


با هیچ کسی ساز دلت ساز مکن
طومار سکوت هیچ دم باز مکن


یک واژه مباد چشم اغیار دهی
یک لحظه سکوت عشق آزار دهی


تو عذر کنی که هجر در کار شده است
این هجر تویی که حجب دیدار شده است


افلیج نه‌ای، سوی ره ناب بیفت
گر ماه به چشمه شد تو در آب بیفت


در خاک شو گر شاه تو را اذن دهد
پرواز کن ار ماه تو را اذن دهد


بر جای خودی که عشق عزم تو کند؟
تو ناز کنی و عشق بزم تو کند؟


در راه شو ای کودک خودخواه بیا
تا ماه بیا در سوی آن ماه بیا


از خویش گذر، درخت‌سانی تو مگر؟
همراه شو، بی پای و میانی تو مگر؟


ای دوست تو این پند گوهربار شنو
از یار شنیده ام، تو از یار شنو


حلمی

مثنوی سکوت و حرکت | حلمی

وبلاگ رسمی سید نوید حلمی، عارف سخن سرای معاصر.
انتشار مطالب با ذکر نام و منبع آزاد می باشد. خوش آمدید.
Official Blog of Seyed Navid Helmi, the Contemporary Persian Mystic Poet
!Welcome
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان